Uit het archief: Geel-blauw en un verticaal streepke

Door: jimme vaste medewerkster

Op naar de 100. Dit verhaal heb ik 14 jaar geleden geschreven. Op verzoek van toenmalig voorzitter Ype Brouwer en secretaresse Tini Willemsen ben ik een avond met beide bestuursleden heel gezellig bezig geweest om alle “oude “in de loop van vele jaren opgespaarde shirtjes te sorteren. Voor mij blijft het echt nog steeds geel/blauw verticaal gestreept!!! We hebben wat exemplaren door de handen gehad.

Un paar weken leden bin ik un avond met onse voorzitter en secretaresse in de weer weest. Ik as “echte ouwe Luuwarderse”werd deur de “nieuwe Luuwarders”vraagt om met te helpen bij ut oprumen van alle ouwe shirtjes die onze club in de loop van heel veul jaren opspaart hat en nou we allegaar in utselfde shirtsje lope wuden disse bestuursleden opruuming houwe. Nou dat was oek wel nodig want de “klerekast”puulde uut van nostalgie. Der ging un wereld voor mij open want we kwamen dus un aantal shirtjes teugen waar ik nog in speult hef. Mien luchtje sat der nog in. We bruukten altieden “Nina Richie”voor de sweetlucht in die tied. Der sat nog un bekend luchtje an waar ik jimme de verdere details van sal bespare maar ik hef heel wat afswitten . Wat hewwe wij in de loop van de jaren verskrikkeluk verskillende shirtsjes aan hat. En wat hewwe wij vaak ons ouwe traditionele shirt verkracht. Van hel geel tot zacht geel, van twee strepen naar un hele grote streep.Jaren achter mekaar geen verticaal streepke. Wat bin ik blied dat we nou allemaal, van groot tot klein hetselfde aan hewwe. Wat we aanheffe mutte. En mien wens is dat dit oek altieden so sal blieve. Geel-blauw-verticaal gestreept!!!. Ut was oek wel un bitsje un emotionele avond voor mij. So kwam ik un shirtje teugen van onse eerste sponsor Wietze Herrema Rijwielhandel. Jarenlang hewwe we oek speult in un shirtsje van Formido en oek Henk v.d. Borg, jimme wete wel de man van de zestig operaties ,is ons altieden terwille weest. De laatste jaren is Snackbar “Het Vliet”onse sponsor weest. Alle shirtsjes hewwe we deur de handen hat en ik su ut nou so leuk fiene dat we van de mooiste shirtjes un soort decoratie make (Harry hest nog even tied?) en die in ut clubhuus ophange. Alle overgebleven shirtsjes binne naar ut Leger de Heils gaan en we hewwe oek nog un aantal achteruut houden voor de Roemeense korfballers. Want die kienders hewwe oek geen goeie shirtsjes. We hewwe un leuke avond hat en de kast was leeg. Opgeruumd staat netsjes.

En nou wille jimme ut gelove of niet maar un paar weken later loop ik met  onse hond Silke langs de Bonke bij ut Dragoonsplein. Ik set mien auto dan in un parkeerplakje bij ut grasveldsje. Jimme wete ut misskien niet maar op ut Dragoonsplein daar woont Johannes Schregardus. Ik was un blokje om weest en su weer in mien auto stappe toen ik vlak voor ut huus van Johannes un boedelsjebak zag staan en un grote man die van alles en nog wat in die bak sjouwde. Ik was te ver fut om disse man te herkennen maar hij leek op Johannes en hij hat oek un oud luuwarder shirtsje an. Ik docht hier mut ik meer van wete. Dichterbij kommen kwam ik der al gauw achter dat de man Johannes niet was want ik sien Johannes nog niet met un oorbel, un gouden ketting en veul tatoes. En nou kan un mens verandere maar dit sien ik Johannes van sien levensdagen niet doen. Ik bleef nieuwsgierig hoe die man an ons shirtsje kwam en ik bin naar hem toe gaan. “Mooi shirtsje…is u un oud lid van de korfbalclub” En toen begon onse versierde man te lachen. De korfbalclub, nou nee hoor, de korfbalclub…hij was un echte Cambuurfan. Ik vroeg onse man heel beleefd hoe hij eigenluks an dat shirtsje kwam. “Hef ik voor un paar centen kocht bij “Het Leger”….ïk docht un mooi shirtsje om te klussen”. “Dus dit is un shirtsje van un korfbalclub..hoe hiet die club eigenluks”Ik vertelde hem dat die club gewoon Leeuwarden hiete. “Nooit van hoort, bestaat seker nog niet so lang”. Ik vertelde de man dat wij”ouwer”waren dan sien Cambuur want wij binne al in 1925 opricht. Ik loof dat de man ut un bitsje sneu voor mij vond want bij ut uuttillen van un veulst te zware ouwe kast uut ut boedelsje-bakje sei hij teugen mij “Ik sal sunig wese op dit shirtsje want uuteindeluk binne ut oek nog deselfde kleuren as Cambuur. Geel-blauw.  “Geweldig”riep ik hem toe en verdween met onse Silke naar mien auto. Ik hoop dat jimme begriepe dat ik wel drie keer slikke moest voordat ik wegreed. Hij swaaide heel enthousiast toen ik futreed.

 

Share Now

Related Post