Uit het archief: Rolls R.

Door: jimme vaste medewerkster

In het kader van “op naar de 100” een verhaal van 16 jaar geleden.

 

Rolls R.

As je op de voorpagina van ut fries dagblad staan naast un artikel over Amerikanen die de riekdom an paleizen en vacantiehuuzen en meer van sukke dure dingen van Saddam innimme, naast un Olypische oproep voor de Vrede, dan mut der toch wel wat heel byzonders an de hand wese. Want late we even eerluk wese, je staan niet so mar op un voorpagina. “Twee honderd jaar contributie”stond der as kop. En dat klopt as un bus want vier keer vieftig jaar is tweehonderd. Berry, Dineke, George en Aly v.d. Kaa vieftig jaar onafgebroken lid van onse club. Dat is veul, heel veul. We hewwe dit unieke jubileum dan oek viert. Met heel veul oudleden maar oek heel veul jonge leden. We hewwe ut eigenluks koninkluk viert. Want de weer uut de mottenballen haalde oude jubileumcommissie , waar ik oek nog in sat samen met Renate, nee niet Dorrestijn maar Westra, ons altieden vroluk ogende Harry Rodenburg en Rinie Mulder hat wel weer us zin om un groot feest te organiseren. En daar was nou natuurluk meer dan de gelegenhiet voor. We hewwe ut met liefde deen. Ut was leuk, het was geweldig. De “Kaatjes”liefdevol woord wisten niet wat se der aan hadden.Ze wisten wel un bitsje van un klein feestje, wuden natuurluk meer wete, maar se kwamen niks an de weet. Se dachten un bakje koffie met gebak. Nou dat liep dus even anders. Johan su de jubilarissen ophale van huus. Dan konden se oek nog un slukje nimme. Nou dat liep dus un bitsje anders. As je ophaalt wurde in un Rolls Roys met chauffeur begin je toch wel un bitsje an de eigen vermogens te twiefelen. Dat deden se dan oek. En as je dan de hele rondweg met un slakkegang van 30 km langs riede om in Lekkum te kommen en iedereen kiekt naar je hoe mut je je dan voele. Aly v.d. Kaa kon ut so mooi verwoorde so van”mutte die twee ouwen nog trouwe of mut je kieke twee van die rieke lui die even ut rieden gaan met hun chauffeur”. In Lekkum aankommen was ut helemaal un warboel. Dineke stond al in de pronk te wachten op Johan toen un grote witte auto bij hun de straat in kwam rieden. Ze kiekt nog un keer goed en siet George en Aly in die auto sitten. “Ber…must nou us kieke dien broer en skoonsuster sitte in un hele grote dure auto en ut buidsboeket leit op de hoedeplank”. Berry begreep der helemaal niks van en ik hoor hem seggen”Nou dat hewwe jou dus mooi helemaal verkeerd  sien”. Maar Dineke hat ut goed sien en so binne se met sien vieren naar ut clubhuus reden. Ankommen bij ut clubhuus stond ut ontvangstcommite de jubilarissen al op te wachten. Un geweldige receptie met heel veul ouwe bekenden en prominenten, un geweldige feestavond der achter an voor elkeneen. En verdiend, meer dan verdiend. Se hewwe der un week niet van slapek enne vertelden  se mij later. Veul oudleden, oudvoorsitters, je kienders en kleinkienders die je niet verwacht hadden ja…dan komt der wel wat op je af. We hewwe disse jubilarissen “s nachts naar huus bracht in un iets minder auto en toen vertelde George dat hij dit oek wel un leuke auto vond want der saten geen spiegels in. In de Rolls saten an alle kanten spiegels. Keek ik naar links sag ik niet son jonge kop meer, keek ik naar rechts van utselfde. En as je nou twintig binne. Maar ja, we wurde un dagje ouwer en dan is ut mooie der wel af. Over mooi sproken. Wat hewwe wij un mooie dag hat. Geweldig. Om nooit te vergeten. En dan ons cadeau. Aanboden deur de leden. Vier dagen naar Parijs met de trein die op un vliegtuug liekt. Onse vier logere bij Mon Matre dan kan George sien hart ophale. Over twee bestaat onse club tachtig jaar. Ik hoop disse vier mensen dan weer te begroeten. Ik kan se niet belove dat se weer met de Rolls ophaalt wurde maar ik wil se met alle liefde met un gewone auto ophale en thuusbrenge. Ut was binnen onse club un heel bisondere gebeurtenis die we niet snel vergete salle.

Berry en George zijn helaas overleden.

Share Now

Related Post